فروشگاه

۱۲ دی ۱۳۹۷

تاریخچه تولید حلوا ارده در ایران

هنگامی که خشایارشاه به فلسطین و مصر لشکرکشی کرد، لشگریان فاتح ایران از کنجد و سایر دانه‌های روغنی تغذیه می‌کردند زیرا بعد مسافت، سختی حمل و نقل آشپزخانه و بالاخره کیفیت تغذیه سربازان همواره مورد نظر بود.
تاریخچه حلواسازی در ایران آن طور که گفته شده، به زمان صفویه و دوران سلطنت شیخ بهایی برمی‌گردد. در فصل زمستان جنگی به وقوع پیوست. شاه به وزیر خود دستور می‌دهد غذایی برای لشکریان فراهم آورد که دارای سه خصوصیت عمده باشد. اول اینکه حمل آن آسان باشد دوم اینکه دارای مواد غذایی کافی برای بدن باشد و در نهایت، مصرف آن با مقدار نانی که به طور معمول سربازان با خود دارند، انرژی لازم را تامین کند.
شیخ بهایی با مشورت شخصی به نام جابر عصار، متخصص کنجد و شاه شیرین ‌کار، متخصص شیره مویز موضوع را در میان می‌گذارد. آنها پیشنهادهایی می‌کنند که براساس آنها شیخ بهایی حلوا ارده را که ۵۰ درصد آن از دانه کنجد آسیاب شده و ۵۰ درصد دیگر شیره (کشمش، انگور، خرما) بوده، تهیه و با وسایل سنتی آن زمان تولید و ارایه می‌کنند. ماده غذایی به دست آمده مورد استفاده سپاهیان آن زمان قرار گرفت و نتایج خوبی به دست آمد. به این ترتیب، حلوای ارده در جامعه شناخته شد و بسیاری از تولیدکنندگان به تولید آن پرداختند.
در سال ۱۳۱۲ شمسی شخصی به نام حاج مصیب درخشانی که در گذشته در باکو به تولید حلوا اشتغال داشت، در ایران شکر و مقداری گلوکز را جایگزین شیره کرد که در نتیجه حلواشکری امروزی به دست آمد. امروزه حلوا شکری در تمام نقاط ایران تولید و مصرف می‌شود. مصرف عمده آن، جانشینیِ غذای روزانه در بخش‌های کارگری و کشاورزی است. در فصل برداشت برنج و چای در شمال در خلال سه ماهه بهار مصرف حلوا شکری در این مناطق به‌طور قابل ملاحظه‌ای افزایش پیدا می‌کند.

اشتراک در شبکه های اجتماعی
مارا دنبال کنید